الان که دارم عمیق فکر می کنم می بینم همه چی چقدر عوض شده.اصلا احساسات به کلی رنگ باخته.همه یه جوری شدن.یکیش خودم.تا چتد وقت پیش از بس تو دلم و تو ذهنم حرف واسه گفتن ونوشتن بود،از دست خودم کلافه می شدم.تا ساعت ها بیدار می موندم و شعر و مطلب می نوشتم...

      ولی هرچی که می گذره،انگار حوصله ی نوشتن ندارم.میگم بنویسم که چی؟...که آخرش مثل همه ی دفعه های پیش،وقتی غصه دارمیشدم پارشون کنم؟یا مثلا بنویسم تا مثل اون موقع ها یکی که دستش به نوشته هام می رسید؛یواشکی بخونتشو بعد بگه:چقدر مسخره...ملت از شادی هاشون و خوشی هاشون می نویسن،بازار دلشون کساده...چه برسه به تو که این چیزا رو می نویسی...پس انتظار نداشته باش احوالت خوش باشه...

      کافی بود یه چیزیم بشه،اولین کاری که می کردم؛می رفتم سراغ دفتر و قلم و د ِ بنویس...به خدا یادم میاد لحظه هایی رو که چشام از خواب داشتن بسته می شدن ولی دلم ول کن نبود...لحظه هایی که جوهر خودکاری که دو روز پیش گرفته بودمش تموم می شد...تموم ذوقم همون لحظه بود.بعدش که حالم خوش نبود پارشون می کردم...ولی باز یه جورایی نگهشون داشتم...

     چند روزیه دارم با خودم کلنجارمی رم که...آیا زمونه عوض شده که من دیگه نمینویسم یا نه...خودم عوض شدم؟

    امشب دلم خواست دوباره بنویسم...به یاد اون وقتا...دفتر خاطرات خط خطی و پاره پاره شدمو که نگاه می کنم می فهمم که نوجوونی و جوونی چه دوره ی پرالتهابیه..یه روز از شوق نوشتن همه ی لذتای دیگه رو می ذاری کنار...از شوق نوشتن برای دل...واسه کسی که دوسش داشتی و کسی نمی دونست...واسه چیزی که می خواستی و می دونستی رسیدن بهش محاله...و تو یه لحظه...فقط یه لحظه،با مرور همه ی سختی هایی که برای رسیدن به اون چیزا تحمل کردی،همه ی نوشته هاتو پاره می کنی...درد یعنی این...التهاب یعنی این...یعنی خواستن و نتونستن...یعنی از دست دادن لحظه هایی که می تونستی و نمی خواستی.و حالا رسیدن به لحظه هایی که نمی تونی ،ولی می خوای...

     انگار دوباره شدم اون آدم سابق...همونی که دلخوشیش دست نوشته هاش بود.ولی با یه فرق...اینکه قبلنا نوشته هامو پاره می کردم،ولی الان می خوام نگهشون دارم...تا یه روزی مثل امروز...نگم که اون موقع ها نوشته هامو پاره می کردم...بگم که...بگم که واسه نوشته هام ارزش قائل شدم...حرمت حرفای دلمو نگه داشتم...بگم بازم می خوام نوشته هام بشن محرم رازم...نوشته هایی که با خوندن دوبارشون احساس کنم سنگ صبورم هستن...

    دیگه نمی خوام به آخر نوشته هام اضافه کنم: "پرم از چیزهای خالی"

    می خوام بنویسم: "پرم از شبنم گرم در سرمای زمستان...از سوز نمناک بهار"

    نمی خوام بنویسم: "شکوفه ی عشق در انتظار شکفتنت پرپر شد – وقتی رفتی عاشقی مرد – یا ...دیگه بیداریه شب عادتمه...نه!!!

    می خوام بنویسم:

"وقتی که می رفتی بهار بود

تابستان که نیامدی

پاییز شد-پاییز که برنگشتی...پاییز ماند...

زمستان که نیایی، پاییز می ماند.

تو را به دل ِ پاییزیت..

                      فصل ها را به هم نریز..."                                              

............................................................................................................................................

    یادمه اون وقتا که بچه بودم،تا معلممون ازمون می خواست یه انشا بنویسیم؛من سریع بالای برگه می نوشتم:  "به نام خداوند بخشنده ی مهربان...یا..به نام آنکه در دل خانه دارد   میان قلب ها کاشانه دارد"

    وچه لذتی داشت نوشتن این جملات...احساس می کردم از همه ی بچه های دیگه سر ترم!!آخه اکثرا می نوشتن به نام خدا.

    اما الان دیگه استادامون ازمون انشا نمی خوان...اگه یه وقتی هم هوس نوشتن کنم انگار همه ی ذوق و شوق بچگی هامو فراموش می کنم..به جای اینکه با نام اون شروع کنم یه چیز دیگه می نویسم...

    "تقدیم به تو که نمی دانم برایت خاطره می شوم،یا در خاطرت خواهم ماند..."

    آخر نوشته هامم به جای اینکه از خدای بالاسرمون انتظار کمک داشته باشم،می نویسم:

              "عشق من،دست تو یعنی خورشید   گرمی دست تو را کم دارم"

    خیلی بی انصافیه نه؟؟...بعد دلم می خواد تو اوج قله ی سعادت خونه داشته باشم...

     کاش می شد به زمانی برگردم،که تنها غم زندگی ام شکستن نوک مدادم بود...